ul. Stawowa 12
Wrocław

71 344 79 62
71 344 42 27
605 678 888

Iniekcje doszklistkowe – jakie zalety ma ten zabieg?

Pogorszenie widzenia dotyczy wielu osób i znacznie zmniejsza jakość życia. Prowadzi do pogorszenia się samopoczucia czy bólów głowy. W obecnych czasach możemy skuteczniej walczyć z wieloma schorzeniami, dotyczy to także dolegliwości okulistycznych.

Czym są iniekcje do ciała szklistego?

Walka z chorobą powinna rozpocząć się odpowiednio wcześnie. Dlatego tak ważne są badania wykonywane przez okulistów oraz precyzyjna diagnostyka, która pozwala na dobranie skutecznej metody leczenia. Iniekcje doszklistkowe są jedną ze skuteczniejszych metod walki z chorobami oczu. Polegają one na wstrzyknięciu dobranego przez okulistę leku do ciała szklistego. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym i nie powoduje bólu. Po badaniu kontrolnym pacjent może opuścić klinikę. Iniekcje do ciała szklistego wykonywane są w odstępach czasowych – minimum 1 miesiąc. O ilości i częstotliwości decyduje lekarz okulista po zbadaniu pacjenta, wykonaniu badania OCT i angiografii fluoresceinowej. Efekt uzależniony jest od wielu czynników takich jak zaawansowanie choroby czy podatność pacjenta na działanie leku.

Zastrzyki do oka – w jakich schorzeniach są one wykorzystywane?

Iniekcje doszklistkowe wykonywane są w schorzeniach jak:

  • AMD, czyli zwyrodnienie siatkówki związane z wiekiem w postaci wysiękowej,
  • Makulopatia cukrzycowa,
  • retinopatia cukrzycowa,
  • zamknięcie naczyń żylnych siatkówki.

Iniekcje do ciała szklistego powodują u większości pacjentów zahamowanie szybko postępującego pogorszenia widzenia. Niepodanie leku prowadzi do dalszego rozwoju choroby, która początkowo objawia się pogorszeniem ostrości widzenia i problemów z czytaniem, a zakończyć się może ślepotą.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniami do iniekcji doszkilstkowej są:

  • nietolerancje, alergie na dane leki,
  • stany zapalne w obrębie oka,
  • ciąża.

Przed podaniem leku wykonywane są wnikliwe badania okulistyczne potwierdzające lub wykluczające możliwość podania leku. Po zabiegu wykonywane ponownie badania, które sprawdzają stan oka po zabiegu.

retinopatia

Sposoby leczenia retinopatii wcześniaków

Retinopatia wcześniacza diagnozowana jest przez okulistów. Kwalifikacja do leczenia wymaga systematycznego monitorowania przebiegu choroby oraz ustalenia właściwego okresu choroby, w którym można rozpocząć leczenie.

Jakie są sposoby leczenia?

Wskazania do leczenia podejmowane są na podstawie okulistycznych badań dna oczu dziecka. We wczesnej fazie retinopatii wcześniaczej leczenie nie jest konieczne. Należy jednak pamiętać o regularnych kontrolach okulistycznych. W przypadku bardziej zaawansowanych stadiów choroby konieczne jest wykonanie laseroterapii siatkówki, krioterapii (mrożenie tkanek) lub leczenia chirurgicznego w przypadku odwarstwienia się siatkówki. Laseroterapia niszczy obwodowe, nieunaczynione części siatkówki. Zabezpiecza to centralną część siatkówki, która ma już prawidłowo rozwinięte naczynia i pozwala na zachowanie wzroku. Podobnie działa krioterapia, która stosowana jest wtedy, kiedy ośrodki optyczne oka są nieprzeźroczyste i nie można skierować promieniowania laserowego na siatkówkę. Leczenie chirurgiczne stosuje się w końcowych stadiach rozwoju choroby, kiedy proces jest już ustabilizowany. Wszystkie wymienione działania lecznicze przeprowadza się na znieczuleniu ogólnym.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Retinopatia wcześniacza ma tendencję do całkowitego cofania się (regresji) lub zahamowania we wczesnych stadiach, dlatego tak ważne jest systematyczne monitorowanie oczu dziecka. W zaawansowanym stadium choroby możliwość cofnięcia się choroby jest znikoma. Laseroterapia i krioterapia stosowane w odpowiednim, wczesnym stadium, pozwalają na zachowanie dobrej ostrości wzroku. Należy pamiętać, że po zakończeniu leczenia dziecko wymaga dalszych okresowych wizyt okulistycznych ze względu na możliwość wystąpienia w późniejszym wieku powikłań związanych z retinopatią wcześniaczą. Niekiedy jej następstwa wymagają, by kontrola okulistyczna trwała przez wiele lat. Ponieważ nie da się zapobiec przedwczesnym porodom, to jedynym skutecznym sposobem są działania profilaktyczno-lecznicze sprawdzone przez okulistę.

retinopatia u wcześniaków

Czym jest retinopatia wcześniacza i jak się ją rozpoznaje?

Retinopatia wcześniacza jest poważnym schorzeniem siatkówki, które może wystąpić u dzieci, które zostały urodzone przed prawidłowym terminem porodu. Ponieważ schorzenie to może prowadzić do znacznego upośledzenia wzroku lub nawet ślepoty, warto wiedzieć, na czym ono polega i jak je zdiagnozować.

Czym jest retinopatia wcześniacza?

Schorzenie to wynika z niepełnego rozwoju unaczynienia siatkówki. Po urodzeniu dochodzi do zaburzeń w procesie unaczynienia oraz do patologicznego rozrostu tkanki łącznej w siatkówce i ciele szklistym, czego konsekwencją może być odwarstwienie się siatkówki. Poziom upośledzenia funkcji wzroku i późniejsze rokowania uzależnione są od zaawansowania postępu chorobowego. Za podstawową przyczynę powstawania zmian chorobowych uznaje się samo wcześniactwo. Na retinopatię wcześniaczą narażone są zwłaszcza te noworodki, które przyszły na świat przed ukończeniem 36. tygodnia ciąży i których masa nie przekroczyła 2500 gramów. Im młodszy i lżejszy noworodek, tym większe ryzyko wystąpienia zaburzeń związanych z rozwojem narządu wzroku.

Retinopatia wcześniacza – rozpoznanie

Należy pamiętać, że objawy retinopatii wcześniaczej nie są widoczne gołym okiem. Dlatego też wcześniaki poddawane są obowiązkowym badaniom okulistycznym od 4. tygodnia życia. Systematyczne badania powinny być prowadzone do czasu, aż w siatkówce w pełni rozwiną się naczynia krwionośne lub objawy choroby wyraźnie się cofną. Prawnie zalecone badania obejmują 4., 8. i 12. tydzień życia oraz 12. miesiąc życia. Badania powtarzane są również po ukończeniu 6 roku życia. Jeśli została stwierdzona retinopatia wcześniacza, to kalendarz spotkań ustala się indywidualnie. Ocena stanu siatkówki dziecka jest nieinwazyjna i bezbolesna. Należy pamiętać, by przed badaniem nie poić i nie karmić dziecka ze względu na możliwość zachłyśnięcia się. Dziecku podawane są krople rozszerzające źrenice. Przed badaniem są aplikowane również krople znieczulające powierzchnię oka oraz zakładana jest rozwórka na powieki, która uniemożliwia zamykanie się oka. Okulista ogląda dno oka i ocenia rozwój i przebieg naczyń krwionośnych siatkówki oraz tarczę nerwu wzrokowego i plamki żółte.  Wyniki badania okulistycznego oraz zalecenia wpisywane są do książeczki zdrowia dziecka. Pamiętajmy, że wczesne rozpoznanie retinopatii wcześniaczej może zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom oczu i uratować wzrok dziecka.

Kapsulotomia przy leczeniu zaćmy wtórnej

Kapsulotomia przy leczeniu zaćmy wtórnej

Zaćma jest to dość powszechna choroba oczu, która związana jest głównie z wiekiem. Wśród innych przyczyn wymieniane są czynniki dziedziczne, wady wrodzone gałki ocznej, choroby przewlekłe, stosowanie nadmiernych ilości leków sterydowych o raz urazy oka.

Leczenie zaćmy

Rozwijająca się latami zaćma powoduje mętnienie soczewki oka, co prowadzi do stopniowego pogarszania się widzenia. Źrenica oka zmienia kolor na szaro-biały na skutek odkładania się złogów białkowych na soczewce źrenicy oka. W zaawansowanym stadium choroby staje się prawie całkowicie nieprzejrzysta, co uniemożliwia widzenie. Skuteczną metodą leczenia jest operacja zaćmy, która polega na rozbiciu zmętniałej części soczewki wraz z nagromadzonymi złogami białkowymi przy użyciu ultradźwięków (fakoemulsyfikacja), a następnie na ich mechanicznym usunięciu i wszczepieniu sztucznej soczewki oka. Po kilku miesiącach lub latach po operacji zaćmy metodą fakoemulsyfikacji rozwija się u pacjentów tzw. Zaćma wtórna.

Leczenie zaćmy wtórnej

Leczenie zaćmy wtórnej jest dość proste, szybkie i bezbolesne. Zabieg trwa kilka minut, a już po około 30 minutach pacjent może wrócić do domu. Należy pamiętać o tym, że przez kilka godzin widzenie może być niewyraźne z powodu olśnienia i obecności cieczy immersynej. Po zabiegu konieczne jest stosowanie specjalnych kropli i kontrola ciśnienia wewnątrzgałkowego. W leczeniu zaćmy wtórnej wykorzystuje się w laser YAG. Zabieg wykonuje się w pozycji siedzącej przy specjalnie skonstruowanej lampie szczelinowej, do której przykłada się specjalny rodzaj  szkła kontaktowego, zapewniający stabilności gałki ocznej, powiększającego obraz oraz uniemożliwiającego mruganie. Zabieg ma na celu wytworzenie szczeliny optycznej w centralnym obszarze zmętniałej torebki oka za pomocą lasera YAG. Leczenie daje prawie natychmiastowy rezultat. Zabieg leczenia zaćmy wtórnej jest procedurą refundowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Pacjenci, którym zależy na czasie, mogą również skorzystać z oferty placówek prywatnych, obejmujący zabieg kapsulotomii tylnej w stosunkowo niskich cenach.

Czym jest angiografia i OCT?

Czym jest angiografia i OCT?

Optyczna koherentna tomografia (OCT) jest bezinwazyjnym badaniem, które często łączy się z badaniami angiograficznymi. Na czym polegają te badania?

Angiografia fluoresceinowa

Badanie polega na dożylnym podaniu kontrastu – fluoresceiny oraz wykonaniu serii zdjęć w odstępach czasowych. Jest to badanie bezpieczne, a powikłania po zabiegu pojawiają się rzadko. Pozwala ono na diagnostykę i leczenie wielu schorzeń okulistycznych między innymi retinopatii cukrzycowej, zwyrodnień plamki żółtej związanej z wiekiem (AMD), zaburzeń naczyniowych (zakrzepy i zatory), guzów czy zaburzeń rozwojowych. Wynik angiografii fluoresceinowej pozwala na skuteczniejsze i dokładniejsze wykonanie laseroterapii siatkówki i fotokoagulacji. Badanie może być wykonywane wielokrotnie niezależnie od wieku.  Angiografia fluoresceinowa u małych dzieci wykonywana niezwykle rzadko, ze względu na trudności z wymaganą współpracą pacjenta z lekarzem podczas wykonywania badania.

Angiografia indocyjaninowa

Podobnie jak w przypadku angiografii fluoresceinowej jest to kontrastowe badanie naczyń krwionośnych siatkówki, które dodatkowo obrazuje łoże naczyniówki. Równi się również tym, że zamiast fluoresceiny podawana jest indocyjanina. Angiografię indocyjaninową,  wykonuje się o wiele rzadziej. Głównie w przypadkach trudnych diagnostycznie jak zwyrodnienia siatkówki czy zapalenia i guzy.  Przeciwwskazania do angiografii indocyjaninowej to między innymi: nadwrażliwość na jod, choroby wątroby, mocznica oraz ciąża.

Badania OCT

Oba te badania połączone są z badaniem OCT, czyli optyczną koherentną tomografią. Służy do badania przekroju warstw siatkówki. Na badanie OCT kierowani są pacjenci ze zwyrodnieniem plamki (AMD), otworami w plamce oraz zmianami cukrzycowymi na dnie oka. Jest to badanie szczególnie przydatne u pacjentów z podejrzeniem jaskry. Dzięki połączeniu wyników badań OCT i angiografii fluoresceinowej możliwa jest precyzyjniejsza diagnostyka i skuteczniejsze leczenie.

Wszystkie badania powinny być poprzedzone wizytą u lekarza. Pozwalają one na monitorowanie rozwoju choroby oraz na zapewnienie jej skutecznego leczenia.

Na czym polega USG oka i kiedy się je robi?

Na czym polega USG oka i kiedy się je robi?

Badanie ultrasonograficzne USG oka oraz oczodołu jest nieinwazyjną metodą diagnostyczną. Pozwala na ocenę zmian w gałce ocznej, gdy nie można dokładnie zbadać dna oka — na przykład z powodu zaćmy lub bielma rogówki.

Wskazania do USG oka

Badanie USG oka można podzielić na dwa typy. W badaniu USG oka typu A powstaje obraz struktur znajdujących się wzdłuż jednej prostej. Pokazuje ono zmiany w siatkówce takie jak odwarstwienie czy przedarcie siatkówki, guzy oka, wylewy, zmiany w nerwie oka o charakterze jaskrowym. Badania ultrasonograficzne typu A wykonuje się w celu diagnostyki rogówki oraz jej dysfunkcji lub w celu określenia mocy soczewki wszczepionej po operacji usunięcia zaćmy. Badanie USG typu A pozwala na monitorowanie krótkowzroczności u dzieci i młodzieży. Więcej zastosowań ma badanie USG oka typu B, dzięki któremu możliwe jest zobrazowanie struktur leżących wzdłuż jej płaszczyzn. USG oka typu B wykonuje się w przypadkach:

  • odwarstwienia siatkówki,
  • obecności mętów w ciele szklistym,
  • ciał obcych wewnątrzgałkowych,
  • obecności guzów wewnątrzgałkowych,
  • wystąpienia wylewów krwi do gałki ocznej,
  • konieczności przeprowadzenia badania tylnego odcinka oka w stanach zapalnych oraz krwotokach,
  • diagnozy i monitorowania stanów pourazowych,
  • monitorowania zmian zachodzących w cukrzycy,
  • konieczności określenia grubości mięśni w oftalmopatii tarczycowej.

 Jak wygląda badanie?

Do USG oka nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Badanie nie wymaga rozszerzania źrenicy, więc można po nim prowadzić samochód. Wykonywane przy zamkniętych powiekach. Ważne jest, by pacjent był zrelaksowany i jak najbardziej rozluźnił powieki. Lekarz rozprowadza na powiekach żel, a następnie przykłada małą głowicę ultrasonografu. Obraz przesyłany jest na komputer. Z widocznych na nim linii lekarz odczytuje ich strukturę i konsystencję. Badanie trwa około 10 minut. Wykonywane jest i opisywane przez okulistę. Na wyniki badania nie trzeba długo czekać. Dostępne są od razu po wykonaniu wszelkich pomiarów.

Perymetria, czyli badanie pola widzenia

Perymetria, czyli badanie pola widzenia

Perymetria jest to badanie, które pozwala na sprawdzenie, czy nie ma ubytków w polu widzenia. Badanie to pozwala wykryć wiele chorób oczu. Perymetria jest wykorzystywana między innymi przy diagnostyce jaskry.

Wskazania do perymetrii

Najczęściej badanie przeprowadza się, by zdiagnozować i monitorować jaskrę. Jest to badanie pomocne przy ocenie chorób nerwu wzrokowego, schorzeń siatkówki, a także przy małej ostrości widzenia, nadciśnieniu tętniczym. Na badanie powinny się udać osoby, które nie widzą czegoś, kiedy patrzą przed siebie, lub nie widzą czegoś znajdującego się z boku ich pola widzenia. Badanie powinno być poprzedzone sprawdzeniem ostrości wzroku. Ponieważ badanie wykonywane jest z odległości 30 cm, to dalekowidz zwykle musi założyć okulary. Badanie jest bezbolesne i nieinwazyjne. Od pacjenta wymaga się tylko współpracy z lekarzem, dlatego nie wykonuje się tego badania u osób mających problemy ze skupieniem uwagi na przykład u dzieci.

Jak wygląda badanie?

Podczas badania pacjent siada przed aparatem zwanym polomierzem. Sygnalizuje za pomocą przycisku moment pojawienia się świetlnego punku w jego polu widzenia. W metodzie kinetycznej punkt przemieszcza się podczas badania, w statycznej pojawia się i znika. Ważne jest, by pacjent przez cały czas trwania badania skupiał swój wzrok na jednym punkcie. Każde oko badane jest oddzielnie. Wynik badania przedstawiony jest w formie graficznej, na której zaznaczone są ubytki w polu widzenia. Każdy stwierdzony ubytek musi zostać potwierdzony przez kolejne badanie. Dopiero wtedy może być podstawą do rozpoznania choroby. Obecnie wykonuje się komputerowe badania pola widzenia, które wygląda podobnie. Badany siedzi przed perymetrem, czyli półkolistą czaszą  i za pomocą przycisku reaguje na pojawiające się punkty świetlne. Perymetria komputerowa pozwala na uzyskanie dokładnych wyników zarówno w formie standardowej, jak i grafiki trójwymiarowej czy animacji.

Perymetria wykorzystywana jest nie tylko w diagnostyce, ale i  w testach zawodowych czy badaniach przesiewowych.

soczewki miękkie

Soczewki twarde i miękkie – krótka historia i charakterystyka

Soczewki kontaktowe to wygodna alternatywa dla okularów. Przede wszystkim zapewniają nieograniczone pole widzenia, bez zniekształceń. Ponadto pozwalają na swobodne uprawianie sportów, nie zaparowują i nie zsuwają się z nosa. Różnorodność dostępnych obecnie typów soczewek pozwala dobrać je do praktycznie każdej wadu wzroku, począwszy od krótkowzroczności poprzez nadwzroczność aż po astygmatyzm. Wszystko to sprawia, że soczewki coraz częściej zastępują okulary.

Odrobina historii

Za ojca soczewek kontaktowych uważa się Leonarda da Vinci. Wśród jego projektów można znaleźć soczewki korekcyjne mające kontakt z rogówką. Najprawdopodobniej był to projekt niezrealizowany, ponieważ wiele jego pomysłów wyprzedzało możliwości techniczne epoki. Odkrycia kolejnych wieków poszerzały wiedzę uczonych, dotyczącą optyki. Prawdziwym wynalazcą soczewek kontaktowych był niemiecki specjalista od szkła, Fredrich Anton Muller. Na zlecenie lekarza wykonał on w 1887 roku soczewkę korekcyjną, którą zaaplikowano choremu z zaćmą i bez powieki, jako ochronę przed wysuszeniem i utratą oka. Już rok po zastosowaniu wynalazku Mullera nastąpił gwałtownych rozwój techniki. Efektem tego były trzy wersje soczewek szklanych, zaprezentowane przez różnych naukowców. W roku 1947 Kevin Touhy wynalazł pierwszą nowoczesną soczewkę kontaktową, która nie zakrywała całej gałki, a jedynie rogówkę. W ten sposób powstały twarde soczewki kontaktowe. Kamieniem milowym było wynalezienie przez czechosłowackiego badacza miękkich soczewek z przezroczystego żeli. Soczewki hydrożelowe królowały na rynku przez 30 lat, aż do roku 1999, kiedy to zostały zaprezentowane pierwsze szkła silikonowo-hydrożelowe.

Soczewki twarde czy miękkie?

Doborem odpowiedniego rodzaju soczewek zajmują się okuliści i optometryści. Soczewki twarde produkowane są z tworzywa organicznego o wysokiej tlenoprzepuszcalności. Są one trwalsze od wersji żelowej, mają również mniejszą średnicę. Soczewki miękkie wykonuje się z polimeru zwanego hydrożelem lub silikonowym hydrożelem. Hydrożel w stanie suchym ma właściwości tworzywa twardego, wskutek kontaktu z wodą mięknie i staje się bardziej elastyczny.  W przypadku hydrożeli to właśnie woda odpowiada za ilość przepuszczanego tlenu. W przypadku soczewek nowej generacji, funkcję tę spełnia silikon.

pielęgnacja soczewek

Pielęgnacja i higiena soczewek kontaktowych

Należy pamiętać, że mimo nowoczesnej technologii soczewki kontaktowe to ciała obce, mające bezpośredni kontakt z naszymi oczami. Dlatego podczas użytkowania soczewek należy zachować podstawowe zasady higieny. Trzeba pamiętać również, że wszystkie soczewki kontaktowe, z wyjątkiem tych jednodniowych wymagają odpowiedniej pielęgnacji. Przestrzegając kilku podstawowych zaleceń, uchronimy nasze oczy przed podrażnieniami i stanem zapalnym.

Najważniejsze zasady użytkowania soczewek kontaktowych

Jedną z podstawowych zasad higieny podczas zakładania i zdejmowania soczewek jest dokładne umycie rąk mydłem i wytarcie ich jednorazowym, bądź papierowym mydłem. Trzeba pamiętać również o tym, żeby za każdym razem, kiedy zdejmujemy soczewki przestrzegać zasad dotyczących ich czyszczenia, spłukiwania i dezynfekcji. Konieczne jest również używanie świeżego, nieprzeterminowanego płynu. Warto także przypomnieć, że płyn, w którym zanurzamy soczewki musi być codziennie zmieniany. Ponadto nie wolno używać w tym celu wody. Jeżeli mimo przestrzegania podstawowych zasad bezpieczeństwa zauważymy na swoich oczach zaczerwienienie, poczujemy swędzenie lub zaobserwujemy inne objawy infekcji, koniecznie zdejmijmy z oczu soczewki i skontaktujmy się ze swoim lekarzem okulistą.

Płyny i pudełka na soczewki

Odpowiednia dbałość o soczewki, a tym samym nasz wzrok wiążę się również z prawidłowym doborem płynu i higienicznego pudełeczka na soczewki. Płyn dobiera się do rodzaju soczewek. W zależności od tego czy mamy do czynienia z soczewkami twardymi, czy miękkimi, różny jest jego skład chemiczny. Na rynku znajdziemy również płyny jedno- i dwufazowe oraz wzbogacone o różne składniki pielęgnacyjne. Dla osób o dużej wrażliwości oczu stworzono specjalne płyny oksydacyjne. Ich ogromną zaletą jest brak dodatków chemicznych i konserwantów, dlatego sprawdzą się także u osób z alergią. Niezależnie od tego jaki typ płynu wybierzemy, najważniejsze jest zwrócenie uwagi na jego datę przydatności do użycia. Do większości płynów pielęgnacyjnych dołączone są również pudełeczka. Konieczna jest regularna wymiana puzderka na szkła kontaktowe, ponieważ w trakcie użytkowania, na jego ściankach gromadzą się osady i rozwijają bakterię. Pojemniczki, podobnie jak same soczewki myjemy płynem do soczewek, nie zaś wodą z kranu.

zez

Operacyjne leczenie zeza

Zez to wada narządu wzroku, która objawia się osłabieniem mięśni okoruchowych, co powoduje zmianę kąta patrzenia jednego oka względem drugiego. Innymi słowy schorzenie polega na nierównoległym ustawieniu gałek ocznych. Problem tkwi nie tylko w estetyce, ponieważ chorobie towarzyszą również zaburzenia widzenia, zarówno jednoocznego, jak i obuocznego. Istnieje kilka rodzajów zeza w tym, zez jednostronny, kiedy zezuje to samo oko oraz zez naprzemienny, gdy oczy zezują na przemian. Ponadto rozróżniamy również zez zbieżny – oko odchyla się w stronę nos, rozbieżny – oko odchyla się w stronę skroni.

Przyczyny i konsekwencje zeza

Nie ma jednej, wyodrębnionej przyczyny występowania zeza. Może on pojawić się zarówno w skutek urazów porodowych, przez choroby wieku dziecięcego po nadwzroczność o dużym nasileniu. W grupie ryzyka są nie tylko dzieci. Choroba zezowa może powstać u dorosłych w następnie takich chorób jak: cukrzyca, nadciśnienie tętnicze oraz w przypadku chorób zaburzających czynności mięśni okoruchowych lub nerwu wzrokowego. Konsekwencją zeza może być utrata równowagi sensorycznej obu oczu, co prowadzi do poważnych zaburzeń czynnościowych. W efekcie tego powstaje niedowidzenie, powodujące pogorszenie się ostrości wzroku, nawet do stopnia praktycznej ślepoty. Ponadto zez zakłóca tworzenie w mózgu prawidłowych obrazów. Dzieci z nieleczonym zezem mogą mieć problemy w nauce i trudności w czytaniu i pisaniu.

Wykrywanie i leczenie zeza

Zez wykrywany jest zazwyczaj podczas specjalistycznego badania okulistycznego. Jednakże jeżeli jest on widoczny, jego wystąpienie zauważą także rodzice. Jeżeli leczenie rozpoczyna się w wieku dziecięcym istnieje duże prawdopodobieństwo wyleczenia okularami korekcyjnymi. Jeżeli taki leczenie nie skutkuje konieczna jest operacja zeza. Najlepiej, aby była ona przeprowadzona przed 10 rokiem życia, wtedy istnieje ogromna szansa na nauczenie dziecka prawidłowego widzenia obuocznego. Operacja zeza możliwa jest również u dorosłych. Jednakże w tym przypadku jest tylko kosmetyką. Prawidłowe ustawienie gałek ocznych w późniejszym wieku nie daje możliwości przywrócenia prawidłowego widzenia.

Specjalistyczny Ośrodek Okulistyczny

50-018 Wrocław, ul. Stawowa 12/3

71 344 79 62

71 344 42 27

605 678 888